انسان در جهان بينی اسلامی
انسان در جهان بينی اسلامی داستانی شگفت دارد . انسان اسلام تنها يك
حيوان مستقيم القامه كه ناخنی پهن دارد و با دو پا راه میرود و سخن
میگويد نيست ، اين موجود از نظر قرآن ژرفتر و مرموزتر از اين است كه
بتوان آن را با اين چند كلمه تعريف كرد
قرآن انسان را مدحها و ستايشها كرده و هم مذمتها و نكوهشها نموده است
. عالیترين مدحها و بزرگترين مذمتهای قرآن دربارهء انسان است ، او را از
آسمان و زمين و از فرشته برتر و در همان حال از ديو و جار پايان پستتر
شمرده است . از نظر قرآن انسان موجودی است كه توانايی دارد جهان را
مسخر خويش سازد و فرشتگان را به خدمت خويش بگمارد ، و هم میتواند به
" اسفل سافلين " سقوط كند . اين خود انسان است كه بايد در بارهء خود
تصميم بگيرد و سرنوشت نهايی خويش را تعيين نمايد
سخن خويش را از ستايشهای انسان در قرآن تحت عنوان " ارزشهای انسان
" آغاز میكني.
اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلا